Την προηγούμενη βδομάδα ξεκίνησε ένας καταιγισμός δημοσιεύσεων στο διαδίκτυο σχετικά με τους ArcticMonkeys, δύο καινούρια τραγούδια των οποίων παρουσιάστηκαν μέσα σε μερικές μέρες. Το πρώτο, με τίτλο ‘DoIWannaKnow?’, κυκλοφόρησε σε μορφή ψηφιακού single, ενώ το ‘MadSounds’ έγινε διαθέσιμο σε διάφορες εκδοχές απ’ τις ζωντανές εμφανίσεις της Ευρωπαϊκής τους περιοδείας που ξεκίνησε στα μέσα του Ιουνίου. Αναπόφευκτα, δημιουργήθηκαν συζητήσεις και εκτός διαδικτύου και η εξέλιξη μιας εξ αυτών έφερε στο μυαλό μου μια παλιότερη δήλωση του DanAuerbach, των BlackKeys που σε ελεύθερη μετάφραση – με μικρά κενά μνήμης ίσως - έλεγε: «Η κιθάρα δε θα πεθάνει. Το να είσαι 16 και να παίρνεις μια ηλεκτρική κιθάρα δε θα παλιώσει ποτέ, πάντα θα υπάρχουν πιτσιρικάδες με συγκροτήματα.»
 
            Μπορεί η κιθάρα να «αργοπεθαίνει», κρίνοντας απ’ αυτά που ακούγονται -και αγοράζονται - περισσότερο, αλλά όσο ζει, σίγουρα δεν είναι μόνο για τους πολύ μικρούς ή τους αρκετά μεγάλους. Αναμφίβολα, κάποιο μερίδιο ευθύνης για τη διατήρηση της ζωντάνιας αυτής έχουν και τα προαναφερθέντα συγκροτήματα. Οι BlackKeysκαι οι ArcticMonkeys, τα παραδείγματά μας εδώ, είναι για πολλούς τα καλύτερα ονόματα που έχουν να παρουσιάσουν οι δύο μεγαλύτερες σε μουσική παραγωγή χώρες, Η.Π.Α. και Αγγλία αντίστοιχα. Οι πρώτοι έχουν μερικά παραπάνω χρόνια στο χώρο και σχεδόν διπλάσια δισκογραφία, αλλά διεύρυναν το κοινό τους και έκαναν σημαντική επιτυχία κυρίως με τα δύο τελευταία άλμπουμ τους. Αντίθετα, οι Βρετανοί ανεβαίνουν με πιο σταθερό ρυθμό και παρά το γεγονός πως οι πιο πρόσφατες δουλειές τους είναι μετριότερες συγκριτικά με τους πρώτους τους δίσκους, έχουν καταφέρει να γίνουν αρκετά μεγάλοι ώστε να φιγουράρουν στις κορυφές διαφόρων φεστιβάλ, με αποκορύφωμα ίσως το Glastonbury, πλάι στους RollingStones. (ΟιMumfrod & Sons ανήκουν σε μια άλλη ιστορία…)
 
            Ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια των ArcticMonkeys πιθανότατα γίνονται σκέψεις για ένα εξαιρετικό επερχόμενο δίσκο. Έτσι δεν έκαναν πάντα όμως; Έριξαν ελάχιστα την ταχύτητα, έδωσαν περισσότερη βάση στα καλά ριφάκια και το ‘Brianstorm’ έγινε ‘RUMine?’, το ‘MyPropeller’ εξελίχθηκε σε ‘DoIWannaKnow?’, ενώ όπως φαίνεται πάντα θα υπάρχει και μια πιο μελωδική πλευρά τους, που απ’ το μελλοντικό άλμπουμ εκφράζεται μέχρι τώρα στο ‘MadSounds’. Η τακτική αυτή, δηλαδή η κυκλοφορία τραγουδιών χωρίς καμία πληροφορία για ολόκληρο άλμπουμ, φαίνεται να αποδίδει, καθώς μπορεί το ‘SuckItAndSee’ να κυκλοφόρησε πριν δύο χρόνια, το συγκρότημα όμως είναι σε θέση να πραγματοποιεί εκτεταμένες περιοδείες με μεγάλη επιτυχία.
 
Το ίδιο κάνουν και οι BlackKeys, που ακόμα «θερίζουν» τους καρπούς του ‘ElCamino’ στις Η.Π.Α. και όταν αποφασίσουν να περιοδεύσουν στην Ευρώπη η «σοδειά» μάλλον θα πολλαπλασιαστεί. Πρέπει να συμβεί άλλωστε. Αμφότερα τα συγκροτήματα έχουν αυτό που χρειάζεται για μια επιτυχημένη συναυλία. Είναι νέοι και γεμάτοι ενέργεια (ο Springsteenείναι εξαίρεση στον άτυπο αυτό κανόνα), αλλά ταυτόχρονα αρκετά ώριμοι και, το σημαντικότερο, βρίσκονται πιθανότατα στο υψηλότερο σημείο της καριέρας τους. Μακάρι να διαψευστώ στο μέλλον, αλλά πόσο ψηλότερα απ’ το ‘RUMine?’ ή το ‘LonelyBoy’ μπορεί να φτάσει ένα τέτοιου είδους συγκρότημα στην εποχή μας; Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή περιοδεία των ArcticMonkeysπου εξελίσσεται είναι ιδανική ευκαιρία να τους δει κανείς ζωντανά, όπως θα είναι και η επόμενη των BlackKeys, όποτε κι αν γίνει αυτή. Γι’ αυτό και αν είχα τη δυνατότητα να πάω στο Glastonburyφέτος, θα ήταν για τους ArcticMonkeysκαι όχι για τους RollingStones. Το πόσο λάθος θα ήμουν θα φανεί στο χειροκρότημα, σε μερικές μέρες.
 
Δημήτρης Όρλης