happy new year 1

 

Πλησιάζουμε με ταχύτητα προς το τέλος του 2014 και ενώ είναι εμφανές ότι οι εξελίξεις αναμένονται παντού με έντονο ενδιαφέρον, ας κάνουμε μία προσπάθεια να ξεφύγουμε λίγο από την τρέχουσα επικαιρότητα και να εστιάσουμε την προσοχή μας στον χώρο της μουσικής και του κινηματογράφου που μας ενδιαφέρει άμεσα. Είναι συνηθισμένο κάθε χρόνο οι ανασκοπήσεις και οι λίστες κάθε χρονιάς να ανακοινώνονται τον Δεκέμβριο και η φετινή χρονιά δεν θα μπορούσε ασφαλώς να αποτελεί εξαίρεση. Έτσι λοιπόν ίσως είναι καλύτερα να υπενθυμίσουμε ορισμένα γεγονότα του 2014 πολύ σύντομα αυτήν την εβδομάδα.

 

Πριν όμως, απλώς να κλείσουμε δύο θέματα που εκκρεμούν από την προηγούμενη εβδομάδα. Το πρώτο έχει σχέση με την σταδιακή εξομάλυνση των σχέσεων των Η.Π.Α με την Κούβα που ξεκίνησε μετά από 50 χρόνια εμπάργο και τις συνέπειες που μπορεί το γεγονός αυτό να έχει στη μουσική βιομηχανία. Τα επιχειρήματα υπέρ ή κατά και των δύο πλευρών (Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών) είναι πολύ λογικά και ισχυρά, το θέμα όμως είναι ότι η πρωτοβουλία του Προέδρου Ομπάμα στις 17 Δεκεμβρίου αποτελεί τετελεσμένο, άρα ας ξεφύγουμε από τη θεωρητική συζήτηση. Στο χώρο της μουσικής λοιπόν καταρχήν «ανοίγει» η Κούβα για συναυλίες και ανταλλαγή οπτικοακουστικού υλικού και το ίδιο ισχύει και για τις Η.Π.Α. Άρα οι λατίνοι καλλιτέχνες των Η.Π.Α (Enrique Iglesias ας πούμε) και οι Κουβανοί που είτε ζουν στις Η.Π.Α (Gente De Zona για παράδειγμα) είτε στην Κούβα θα μπορούν να δίνουν ελεύθερα συναυλίες. Μέχρι τώρα Αμερικανοί καλλιτέχνες μπορούσαν να συμμετέχουν μόνο σε εκδηλώσεις υπό την αιγίδα μη κερδοσκοπικών οργανισμών, συνήθως για ανθρωπιστικούς λόγους. Μένει να φανεί η αντίδραση λατίνων καλλιτεχνών με καταγωγή από την Κούβα που ζουν και εργάζονται με μεγάλη επιτυχία στις Η.Π.Α εδώ και δεκαετίες (Gloria Estefan και Pitbull είναι δύο από τα πιο γνωστά ονόματα). Υπάρχει ένα σχετικό άρθρο στο Billboard, παραθέτουμε το link για όποιον θέλει να δει περισσότερες λεπτομέρειες:

 

billboard.com

 

Το δεύτερο θέμα έχει σχέση με την κυκλοφορία των 6 τραγουδιών της Madonna. Μέσα στην προηγούμενη εβδομάδα, υπήρξε η διαρροή άλλων 14 κομματιών της, λέγεται ότι όλα θα συμπεριλαμβάνονταν στο καινούργιο CD που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει. Η πληροφορία αυτή δεν έχει διασταυρωθεί μέχρι στιγμής, αλλά πέρα από αυτό η υποδοχή από το κοινό είναι τουλάχιστον «χλιαρή» μέχρι στιγμής παρά τις θετικές κριτικές. Άρα το ερώτημα που θέσαμε την προηγούμενη εδβομάδα σχετικά με την επιτυχία που μπορεί να γνωρίσει μία τραγουδίστρια 56 χρονών στις σημερινές συνθήκες ανταγωνιζόμενη το νέο «αίμα», ακόμα και αν πρόκειται για ένα όνομα του μεγέθους της Madonna, παραμένει. Βεβαίως δεν πρέπει να παραβλέπουμε την επιτυχία που θα συνεχίσει να έχει με κοινό μεγαλύτερων ηλικιών και με τις συναυλίες της στις οποίες συνήθως εξαντλούνται τα εισιτήρια πολύ γρήγορα.

 

Ορισμένα από τα χαρακτηριστικότερα γεγονότα μέσα στο ’14 ήταν ασφαλώς η στροφή της Taylor Swift στην ποπ από την country παράλληλα με την μόνιμη εγκατάστασή της στη Νέα Υόρκη τον Μάρτιο και η σχεδόν καθολική αποδοχή από κοινό και κριτικούς. Αντιλαμβάνομαι ότι στην Ελλάδα ίσως τέτοια ζητήματα προκαλούν αντιδράσεις και δεν «χωνεύονται» εύκολα, αλλά όπως είπαμε από την αρχή, σ’ αυτές τις γραμμές θα μεταφέρουμε την καθημερινότητα όπως τη βιώνουμε στις Η.Π.Α για περισσότερο από δύο δεκαετίες. Τέτοιου είδους δραστικές αλλαγές δεν είχαν πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα όποτε επιχειρήθηκαν, αλλά στην προκειμένη περίπτωση μετράει πολύ το γεγονός ότι πρόκειται για μία πολύ ταλαντούχα νέα τραγουδίστρια που γράφει μόνη της τα τραγούδια της εξ’ ολοκλήρου και επίσης το γεγονός ότι είναι ένας πολύ «ζεστός» χαρακτήρας που έχει σχεδόν καθημερινή απευθείας επαφή με το κοινό της και παίρνει πρωτοβουλίες που ή μαθαίνονται εκ των υστέρων ή δεν μαθαίνονται καθόλου. Οι νέοι καλλιτέχνες που μπορεί να αποτελούν θετικό πρότυπο για τη νεολαία έχουν τρομερή συμπαράσταση από τις μεγαλύτερες ηλικίες, άρα και η αποδοχή που λέγαμε. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε ότι σε μερικά χρόνια όταν θα αλλάξει το κοινό στο οποίο απευθύνεται, η Taylor Swift θα έχει την ευκαιρία αν το επιθυμεί να κάνει και πιο «δύσκολη» ποπ ή να πειραματιστεί με την country ξανά. Από την ίδια θα εξαρτηθεί...

 

Ορισμένες άλλες χαρακτηριστικές περιπτώσεις με μεγάλη επιτυχία μέσα στη χρονιά που τελειώνει ήταν η κυκλοφορία του νέου CD των U2 και των Foo Fighters. Πρόκειται ασφαλώς για δύο πολύ αγαπημένα επίσης και σχεδόν καθολικά αποδεκτά γκρουπ στις Η.Π.Α. Διαφορετικές περιπτώσεις όμως, στην περίπτωση των U2 οι αντιδράσεις επικεντρώθηκαν περισσότερο όχι στην κυκλοφορία του CD χωρίς χρέωση από το iTunes, αλλά στην πρωτοβουλία να κατεβάζει το συγκεκριμένο πρόγραμμα τα τραγούδια μόνο του στους χρήστες χωρίς να ρωτάει πρώτα και να πρέπει μετά ο κάθε χρήστης να τα διαγράφει μόνος του! Σε ότι αφορά τη μουσική, το CD έχει τουλάχιστον 4 τραγούδια που μπορεί να γίνουν επιτυχίες (ένα έχει ήδη γίνει και ένα δεύτερο ακολουθεί αυτές τις μέρες), και εδώ οι όποιες αντιδράσεις (πολύ περιορισμένες είναι η αλήθεια στις Η.Π.Α.) έχουν σχέση με πολύ νεαρά άτομα (15-20 χρονών) που συνήθως απορρίπτουν κάθε τι καινούργιο από παλαιότερα γκρουπ και μετά το αποθεώνουν ύστερα από χρόνια. Ας σκεφτούμε απλώς το βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει ένα γκρουπ να παραμείνει στην επικαιρότητα για τη δουλειά του σε βάθος 30 και βάλε χρόνων...

 

 

Στην περίπτωση των Foo Fighters οι αντιδράσεις (τουλάχιστον στις Η.Π.Α) είχαν περισσότερο να κάνουν με την μονοπώληση της επικαιρότητας, όχι λόγω του CD Sonic Highways αλλά λόγω της σειράς των ντοκυμαντέρ στο HBO. Η σειρά των ντοκυμαντέρ είναι πραγματικά εκπληκτική απλά και μόνον διότι επικεντρώνεται στη μουσική ιστορία οκτώ πόλεων των Η.Π.Α. που έχουν επηρεάσει την μουσική ιστορία ολόκληρης της χώρας. Αυτός ήταν και ο λόγος που περάσαμε ώρες και ώρες για να μεταφέρουμε το οπτικό υλικό σε κείμενο 8 εβδομάδες, αυτός ήταν και ο λόγος που ο Γιάννης Πετρίδης έκανε το ανάλογο αφιέρωμα στο ραδιόφωνο στην Ελλάδα. Αυτή ήταν επίσης η δεύτερη απόπειρα του Dave Grohl σε μουσικό ντοκυμαντέρ μετά το Sound City το 2013. Υπήρξαν και κάποιες αρνητικές αναφορές σχετικά με τα τραγούδια, αλλά και αυτές ήταν πολύ μεμονωμένες, οπότε δεν τις έλαβε κανείς σοβαρά υπόψη του. Ο ήχος των Foo Fighters παραμένει επίκαιρος και ο όγκος της δουλειάς τους είναι επίσης αξιοζήλευτος μετά από 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας, αυτή είναι απλά η αλήθεια...

 

 

Τέλος, ένα ακόμα γεγονός που σχολιάστηκε ιδιαίτερα ήταν οι τελικές ανακοινώσεις για τις υποψηφιότητες στο Rock ’N’ Roll Hall Of Fame για την τάξη του 2015. Εδώ απλά πρέπει να μην ξεχνάμε ότι τις περισσότερες φορές δεν μπαίνει κανείς μέσα με την πρώτη προσπάθεια. Επίσης οι καλλιτέχνες μπορεί να είναι υποψήφιοι μετά από 25 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία τους. Στις Η.Π.Α περισσότερο ξάφνιασε η υποψηφιότητα του Bill Withers με δεδομένο ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει να ηχογραφήσει σχεδόν 30 χρόνια! Επειδή όμως υπάρχει πάντοτε πολύ ισχυρή η άποψη να βραβεύονται οι πετυχημένοι καλλιτέχνες που αγαπήθηκαν από το κοινό τους άσχετα με την χρονική στιγμή, τελικά ήταν επιτυχής η υποψηφιότητά του. Στην Ελλάδα πρόσεξα ότι περισσότερο ξάφνιασε η πολύ περιορισμένη απήχηση των Smiths. Καλώς ή κακώς οι Smiths είχαν πάντοτε περιορισμένη απήχηση στις Η.Π.Α. Κάτι ο ήχος τους που δεν ήταν στην εποχή της δόξας τους κοντά στη μουσική που επικρατούσε στις Η.Π.Α (δεκαετία του ’80) κάτι η «ιδιαίτερη» συμπεριφορά του Morrissey που αν και καταξιωμένος, κατά βάση απευθύνεται σε πιο περιορισμένο κοινό και δεν θέλει και πολύ για να πάει στραβά όλη η προσπάθεια.

 

Κλείνοντας, να θυμίσουμε μία από τις πιο πετυχημένες διασκευές του 2014, από επιτυχίες της δεκαετίας του ’90. Οι Clean Bandit, από την Αγγλία, πήραν από την επιτυχία του 1993 της Robin S. “Show Me Love” για την επιτυχία τους “Rather Be” με τον rapper Kid Ink το 2014. Την επόμενη εβδομάδα θα ξεκινήσουμε με τα πρώτα γεγονότα του 2015.

 

Καλή χρονιά σε όλους! Πάντοτε ευπρόσδεκτη η γόνιμη κριτική, οι παρατηρήσεις και τα σχόλια σας παρακάτω.

 

 

Από τον Δημήτρη Μαγιάννη