131272794 1831150200375056 3505663919557224539 o
 
Τον αγαπούσαμε όλοι τον 
γυμναστή μας τον κ. Γκίκα.
 
Και μας αγαπούσε κι αυτός.
Να, σαν να τον βλέπω
τώρα μπροστά μου.
 
Ευδιάθετος, γελαστός,
αφρατούλης,
με το παπιγιονάκι του,
ευθυτενής παρά την
κάποια κοιλίτσα του.
 
- Προσχήηη!
Και όταν λέμε προσοχή
πρέπει να σταθούμε προσοχή.
 
Ακίνητοι... Τα δάχτυλα
ενωμένα και οι παλάμες
να εφάπτονται των μηρών.
 
- Τι κάνεις, Σακελλάριε;
- Ξύνομαι, κύριε καθηγητά.
- Τώρα ξύνεσαι;
- Τώρα με τρώει.
 
- Ξύσου γρήγορα, να τελειώνουμε.
- Μάλιστα.
- Ξύθηκες;
- Μάλιστα.
- Προσχήηη.
 
Ακροστασία, έκτασις,
βαθιά εισπνοή σε δύο χρόνους.
Άρξασθε: Έεεεενα... Δύοοοο...
 
Στην εισπνοή τα πηγαίναμε καλά.
Και τα σαράντα παιδιά της τάξης
εισπνέαμε κανονικά με το έεεενα.
 
Στην εκπνοή, όμως,
ακουγόταν πάντα μερικά όχι
και τόσο διακριτικά σφυρίγματα.
- Φριιιι
Ο κ. Γκίκας προσπαθούσε
να εντοπίσει τους σφυρίζοντες.
 
Επεσήμανε, λοιπόν, τους ύποπτους
και επαναλάμβανε την άσκηση.
 
- Έεεενα...
Αλλά, μαζί με το ''δύοοοο'',
ακουγόταν πάλι το σφύριγμα:
- Φρι...
 
Μια φορά,
συνέλαβε σφυρίζοντα
τον Δημήτρη Χωραφά,
τον διάσημο, σήμερα, μαέστρο.
 
- Χωραφά.
- Ορίστε, κύριε καθηγητά!
- Εσύ σφυρίζεις;
- Μάλιστα!
 
- Γιατί σφυρίζεις;
- Έχω κρεατάκια στη μύτη.
 
- Να πας να κάνεις εγχείρηση.
- Τώρα, κύριε καθηγητά;
- Όχι ανόητε...
 
Πως είναι δυνατόν τώρα
ν' αφήσεις τη γυμναστική
και να πας για εγχείρηση;
 
- Και εντωμεταξύ
στις εκπνοές να σφυρίζω;
 
- Για κάνε πως ξανασφυρίζεις
και θα σου αστράψω μία,
που θα σου σφυρίζουν
όλη μέρα τ' αυτιά.
 
Τα χαστούκια
που άστραφτε ο κύριος Γκίκας
ήταν κουβεντιαστά.
 
Ποτέ δεν άπλωσε το χέρι του
σε μαθητή και ποτέ
δεν τιμώρησε κανέναν.
 
Κάποτε ήμουν
ο εμπνευστής μιας καζούρας,
που έμεινε ιστορική
στα χρονικά του Η΄ Γυμνασίου.
 
Όλη η τάξη θα κάναμε
άλλα αντ' άλλων
στο παράγγελμα
της σουηδικής γυμναστικής.
 
Όχι όμως και ό,τι
μας γουστάρει.
 
Ήταν συμφωνημένα
εκ των προτέρων.
 
Όταν, για παράδειγμα,
ο καλόκαρδος γυμναστής μας
 
θα μας έλεγε να κάνουμε
έκταση των χειρών,
εμείς θα κάναμε επίκυψη.
 
Και όταν θα μας έλεγε
να κάνουμε επίκυψη,
θα κάναμε έκταση των χειρών.
 
Για να μην μπερδευτούμε
και τα κάνουμε σαλάτα,
δεν αλλάξαμε όλα
τα γνωστά παραγγέλματα.
 
Μερικά μόνο.
 
Κατεβήκαμε
κεφάτοι στην αυλή
για τη γυμναστική μας.
 
Σε λίγο έκανε την εμφάνισή του
ο κ. Γκίκας με το λουλουδάτο,
όπως πάντα, παπιγιόν.
 
- Τάααξις...
 
Τρέξαμε όλοι
πρόθυμα και πειθαρχικά
να παραταχτούμε
σε δύο ζυγούς.
- Προσχήηηη!
 
Ξαφνιάστηκε ευχάριστα
ο καημένος ο κ. Γκίκας
από τον άψογο
συγχρονισμό μας.
 
- Ανάπαυσις!
Και μόλις βρεθήκαμε
στη θέση της ανάπαυσης,
αντήχησε πάλι
 
το βροντερό ''προσχήηηη'',
που και αυτή τη φορά
εκτελέστηκε άψογα.
 
Έτριβε τα μάτια του
ο κ. Γκίκας με την προθυμία
και την πειθαρχικότητάς μας,
που όσο να 'ναι σπάνιζαν
στο μάθημα της γυμναστικής.
 
- Σύμπτυξις.
 
Έγινε και η σύμπτυξη
και περιμέναμε
το επόμενο παράγγελμα.
 
Και το επόμενο παράγγελμα
ήταν αυτό που περιμέναμε.
 
- Έκτασις, ακροστασία,
και βαθιά εισπνοή... Έεεενα...
 
Αντί όμως να γίνει
η έκτασις, η ακροστασία
και η βαθιά εισπνοή,
κάναμε μια ωραία επίκυψη.
 
Ο κ. Γκίκας, μας κοίταξε
παραξενεμένος. Φαίνεται,
όμως, ότι σκέφτηκε πως
για να κάνουμε όλοι
αυτή την άσκηση πάει να πει
ότι αυτός την είπε και την ξέχασε.
 
- Εις θέσιν προσοχής.
 
Σταθήκαμε όλοι
στη θέση της προσοχής
κρατώντας με κόπο τα γέλια μας.
 
- Έκτασις, ακροστασία
και βαθιά εισπνοή... Έεεενα!
 
Αυτή τη φορά,
έτσι που μας είδε σκυμμένους
έγινε έξω φρενών.
 
- Τι σας είπα μωρέ;
 
Όλη η τάξη, όμως,
με μια φωνή τον διαβεβαίωσε
ότι είπε επίκυψη.
 
- Εγώ σας είπα επίκυψη;
- Μάλιστα!
 
- Να με τρελάνετε πάτε τώρα;
- Επίκυψη είπατε.
- Σκασμός, γομάρια.
 
Την ιστορία αυτή τη μετέφερα
σε μια ταινία μου, που λεγόταν
''Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο''.
 
 
Αλέκος Σακελλάριος
Απόσπασμα από το βιβλίο:
''λες και ήταν χθες''
Το είδαμε: acebook.com/SintomiSinantisi