125013363 1801358850020858 3203092012865799356 n

 

Μου είχε δώσει στίχους

ο Διονύσης Τζεφρώνης

και προσπαθούσα στο σπίτι

να φτιάξω το τραγούδι

''Σταλιά - Σταλιά''. Δε μπορούσα.

 

Είχα κάτι εισιτήρια φρη - ουάν
και λέω να πάω να αλλάξω αέρα,
να ηρεμήσω, να ξεχαστώ,
και φεύγω και πάω στο Λονδίνο.

 

Έφτασα στο Λονδίνο,
μπήκα σε ένα ταξί για να
με πάει στο ξενοδοχείο,
και στο δρόμο καθώς πηγαίναμε
κάτι είχε το ταξί κι έκανε ένα θόρυβο,

 

ντούπι - ντάπα, ντούπι νταπ,
ντούπι - ντάπα, ντούπι νταπ.
Ακούγοντας αυτούς τους ήχους
εγώ τρελαίνομαι,

 

βγάζω το μπουζούκι από τη θήκη
και αρχίζω να συνοδεύω
το θόρυβο που έκανε το αμάξι.

 

Αυτό ήταν!
Το βρήκα το μοτίβο!

 

Βάζω τις φωνές και τα γέλια,
τι σου συμβαίνει μου λέει ο ταξιτζής,
νάθινγκ, νάθινγκ, γκόου, γκόου του λέω.

 

Φτάνω στο χοτέλι
και με το που κάθομαι,
στήνω και το μαγνητόφωνο

 

- πάντα κουβάλαγα μαζί μου
το μπουζούκι και το μαγνητόφωνο -
και γράφω την εισαγωγή.

 

Μετά γράφω και το υπόλοιπο.

 

Στο Λονδίνο, λοιπόν,
έφτιαξα το ''Σταλιά - Σταλιά''.
Εκεί γεννήθηκε. Το 1967.

 

Ο Κώστας Καραγιάννης
κάνει ταινία για τη Βουγιουκλάκη.

 

''Το κορίτσι του Λούνα Παρκ''.
Θα έπαιζε και ο Παπαμιχαήλ.

 

Με φωνάζει ο Κώστας
για να γράψω τραγούδια.

 

Έχω γυρίσει από το Λονδίνο
και κάθομαι στο στούντιο ΕΡΑ
και γράφουμε για την Αλίκη.

 

Εκείνη τη μέρα
είχε έρθει και η Μαρινέλα,
δεν ξέρω τι δουλειά είχε να κάνει,

 

και καθόταν μέσα
και άκουγε τι παίζαμε.

 

Έχουμε τελειώσει το τραγούδι,
έχουμε γράψει τα όργανα

 

και είναι μόνο να το τραγουδήσει
η Αλίκη Βουγιουκλάκη.

 

Μπαίνοντας μέσα, γεια σας, λέει,
γεια σου Αλικάκι, της λέω,
σου 'χω εδώ ένα πράμα, μέλι.

 

Το καλύτερο τραγούδι
που έχω γράψει ποτέ μου!
''Για να τ' ακούσω!''

 

Και της το παίζω. Και γυρνάει,
και τι μου λέει... Τι μου λέει...
''Αυτό, θα το πω εγώ;

 

Αυτό να το δώσεις
να το πει ο Καζαντζίδης.''

 

Κόντεψε να μου πέσει κάτω
το μπουζουκάκι μου...

 

Μου έσπασε τον τσαμπουκά.
Μου κόπηκε το αίμα.
Έπαθα συγκοπή.

 

Μου έφυγαν τα νύχια,
μου έφυγαν τα μάτια,
μου έφυγαν τ' αυτιά.

 

Κοκάλωσα, κουφάθηκα,
τρελάθηκα, συφιλιάστηκα.

 

Δε μπόρεσα να πω, μια λέξη.
Μια μικρή λεξούλα.
Άγαλμα κανονικό.

 

Ο Κώστας Καραγιάννης
έρχεται και μου λέει:
''Εγώ κάνω κουμάντο.

 

Κάνε συ τη δουλειά σου.
Γράψε ό,τι γουστάρεις.''
Και ήρθε το αίμα μου στη θέση του.

 

Στο αναμεταξύ,
φεύγει η Βουγιουκλάκη,
τελειώναμε κι εμείς, τα μαζεύαμε,

 

και έρχεται η Μαρινέλα
και μου λέει στ' αυτί:
''Να το πω εγώ αυτό το τραγούδι;''

 

Επειδή την αγαπούσα,
και επειδή είχαμε πολλά χρόνια
παρτίδες μαζί, της λέω:

 

''Ό,τι γουστάρει η Κίτσα!''

Το όνομά της το κανονικό 

 

είναι Κυριακή και τη λέγαμε Κίτσα.
''Πες το όπως θέλεις εσύ.
Εγώ φεύγω.

 

Πάω σπίτι να ξεκουραστώ,
γιατί το βράδυ δουλεύω,
και όταν τελειώσετε
πάρτε με τηλέφωνο
να μου το βάλετε
να το ακούσω κι εγώ.

 

Καλή επιτυχία, γεια σας.''
Πήγα σπίτι.

 

Δεν πέρασε πολλή ώρα,
χτυπάει το τηλέφωνο
και μου λέει, τελειώσαμε.

 

Το ακούω και παγώνω.
Πως το είχε τραγουδήσει έτσι...

 

Πόσο γλυκά το είπε...
Τι ψυχούλα που έβγαλε...

 

Μπράβο ρε Μαρινέλλα, της λέω.
Μπράβο!

 

Αγόρι μου, στολίδι μου,
σα γέρνεις και μ' αγγίζεις,
πιο πέρα κι απ' τα πέρατα
του κόσμου μ' αρμενίζεις.

 

Ματιά - ματιά, τα μάτια σου
αγάπη με χορταίνουν,

 

τη μέρα με πεθαίνουνε,
τη νύχτα μ' ανασταίνουν.
Σταλιά - σταλιά κι αχόρταγα

 

τα πίνω τα φιλιά σου,
κουρνιάζω σαν αδύνατο
πουλί στην αγκαλιά σου.

 

Γιώργος Ζαμπέτας
..............................................
Απόσπασμα από το βιβλίο
της Ιωάννας Κλειάσιου:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ
ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Το είδαμε στη σελίδα SintomiSinantisi