dubois07112019

 

Ο εγκλεισμός
έχει μια δυσάρεστη οσμή.
Αποφορά από το μούλιασμα
άσχημων σκέψεων,

 

μυρωδιές από βρώμικες ιδέες
που σέρνονται παντού,
έντονες αναθυμιάσεις
από παλιές νοσταλγικές στιγμές.

 

Ο αέρας, που είναι
εξ ορισμού ελεύθερος,
δεν μπαίνει ποτέ εδώ μέσα.

 

Εισπνέουμε τις ανάσες μας
μέσα σε κλειστό δοχείο.

 

Επιστρέφοντας
απ' τους περιπάτους,

 

ο εξωτερικός αέρας σταματά
στο κατώφλι
των περιστρεφόμενων θυρών
και η μετάβαση είναι πάντα απότομη.

 

Μια αόριστη ναυτία
έρχεται αμέσως να μας υπενθυμίσει
ότι ζούμε και αναπνέουμε
μέσα σε μια κοιλιά

 

που μας κουβαλά
και μας χωνεύει αργά - αργά,
προτού τελικά μας αποβάλλει,

 

περισσότερο για να μας ξεφορτωθεί
παρά για να μας δώσει πίσω
την ελευθερία μας.

 

Ζαν Πωλ Ντιμπουά

 

Απόσπασμα από το βιβλίο:
''Δεν κατοικούν όλοι οι άνθρωποι
τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο'

Πηγή: Σελίδα Πρόσωπα