Brettakos

 

Μια μυγδαλιά και δίπλα της,

εσύ. Μα πότε ανθίσατε;

 

Στέκομαι στο παράθυρο
και σας κοιτώ και κλαίω.

 

Τόση χαρά δε την μπορούν
τα μάτια.

 

Δος μου, Θεέ μου,
όλες τις στέρνες τ’ ουρανού
να στις γιομίσω.