1

 

πεινώ για τη στιγμή που δεν ανήκει στο χρόνο
για τη χαρά που δεν επινόησε ο φόβος
για μια φυγή σαν τ’ αετού του πέταγμα
χωρίς σημάδια, γι’ αυτό συλλέγω φως

την ολότητα μου δεν μπορεί να αγοράσει
όλο τ’ ασήμι της επιθυμίας σου
ούτε σ’ εκατό χιλιάδες χρόνια προσοχής
πείνα σε λέω κι όχι αγάπη -αγάπη μου

πρέπει να υπάρχει μια ορισμένη ειλικρίνεια
δεν έχω πλέον ιστορία προσωπική
για αυτό και τίποτα απ’ όσα λέω
δεν μπορεί να θεωρηθεί για ψέμα

 

αφηρημένη άλγεβρα οι λέξεις σου
και δεν καταλαβαίνω, το χάδι σου
σατέν κορδέλα που γλιστρά
να μ’ αιχμαλωτίσει δεν μπορεί

δε μου αρέσεις, ούτε οι απόψεις σου
μα το ν’ αρέσεις στη ζωή δεν είν’ το άπαν
αρχαία έλλειψη εικόνες μέσα μας γεννά
και τις λατρεύουμε από τεμπελιά

να φύγεις, τρέχοντας! δεν κατάλαβες πως
δε γυρεύω αγάπη; τη φλόγα σου θέλω
την εσώτερη φλόγα, να σε τσακίσω
στη ζωή σου να μπω και να την καταβροχθίσω

 

Δημοσιεύθηκε στην 'Βιβλιοθήκη', artworks : Wallace Polsom