711191

 

 

“Βγαίνω περ’ απ’ τα μεσάνυχτα κοιτάζω τη σελήνη

με τ’ αλώνι γύρω της άνθος ανεξήγητο

ένας κύκλος

ο γαλάζιος και πράσινος τα μεγάλα πέταλα του άνθους

ύστερα ο μικρότερος κύκλος κοκκινωπός ομιχλώδες

άσπρο λερωμένο ταξιδεύει μέσα στο φεγγάρι

σαν έμβρυο στα υγρά των αγγέλων.

Είναι τραγούδι ο στεναγμός που φτερουγά στο στήθος μου

και

μαραίνει την πρασινάδα.”

 

(Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. 1ος)

via: itzikas.wordpress.com