Sir Peter Hall

 

Γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1930 στο Σάφολκ της Μεγάλης Βρετανίας, ο σερ Πίτερ Χολ ήθελε να γίνει σκηνοθέτης από 14 ετών, προτού καν καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει αυτό το επάγγελμα. Μοναχοπαίδι αγροτικής οικογένειας, με πατέρα ανθρακωρύχο που δούλευε στους σιδηροδρόμους, δεν είχε μεγάλη επαφή με την τέχνη.

 

Η επιθυμία πάντως να στραφεί στο θέατρο ήταν σαφής. Η καλλιτεχνική πορεία του ξεκινά από ερασιτεχνικές παραστάσεις στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ακολούθησαν ανεβάσματα στο Λονδίνο, σαιξπηρικά έργα στο Στράτφορντ, ως τη στιγμή που ανέλαβε τη διεύθυνση του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου, όταν αυτό στεγάστηκε στο Ολντουιτς της βρετανικής πρωτεύουσας.

 

Το 1973 αντικατέστησε τον Λόρενς Ολίβιε στη διευθυντική θέση του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε ως το 1988.

 

«Γιατί ασχολήθηκα με το θέατρο;» αναρωτιέται, για να δώσει μόνος του την απάντηση: «Γιατί το θέατρο είναι τίμιο. Είναι από τα ελάχιστα πράγματα όπου μια ομάδα ανθρώπων συναντιέται και ζει μια κοινή εμπειρία υπό συνθήκες απόλυτης ειλικρίνειας. Δεν διαθέτει υποκρισία όπως η πολιτική, δεν είναι παθητικόόπως η τηλεόραση...».

 

Οπαδός των πολύωρων παραστάσεων, ο βρετανός σκηνοθέτης ανέβασε το 2000 ένα θέαμα-μαμούθ διάρκειας 15 ωρών...

 

Ο «Τάνταλος» του Τζον Μπάρτον, ένας δεκάλογος που αντλεί ήρωες και ιστορίες από την ελληνική μυθολογία, έκανε πρεμιέρα στο Κολοράντο. 

 

Θεωρούσε την Επίδαυρο «ιδανικό» χώρο, γι' αυτό και τον επιλέγει για τις παραστάσεις του. Από το 1982, οπότε συστήθηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, ως σήμερα ο βρετανός σκηνοθέτης σερ Πίτερ Χολ αποτελούσε τον ξένο καλλιτέχνη που έχει δώσει τις περισσότερες παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο.

 

«Υπάρχει μια παροιμία στα αγγλικά που λέει "πήγαινέ το πίσω εκεί όπου ανήκει"» απαντούσε σε όσους τον ρωτούσαν γι' αυτή την αγάπη και την εμμονή του στο θέατρο του Πολυκλείτου.

 

Ποιος, αλήθεια, δεν έχει συγκρατήσει στη μνήμη και στην ψυχή του την «Ορέστεια» του Αισχύλου που παρουσίασε πρώτα στο Ηρώδειο και μετά στην Επίδαυρο; Υστερα από έξι χρόνια επανήλθε με τρία σαιξπηρικά έργα - είχε άλλωστε διακριθεί ως έγκυρος σαιξπηρικός σκηνοθέτης - σε μια δεκάωρη παράσταση: «Κυμβελίνος», «Χειμωνιάτικο παραμύθι» και «Τρικυμία». Ακολούθησε το 1994 η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, ενώ δύο χρόνια μετά η παράσταση «Οιδίπους» συνδύασε και τις δύο τραγωδίες του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ».

 

Πηγή: Βήμαonline