Ο 'Ελαφοκυνηγός' είναι μια ταινία από αυτές που με έκαναν να αγαπήσω τον κινηματογράφο τόσο πολύ. Μου έμαθε τον Robert DeΝiro τον Christopher Walken και την Meryl Streep. Μου έμαθε και τον Michael Cimino -που πέθανε προχθές- αν και η μετέπειτα καριέρα του μετά την αποτυχία του Heaven's gate δεν μας έδωσε ταινίες ανάλογες αυτής...

 

Ο 'Ελαφοκυνηγός' πιθανώς δε θα συμπεριλαμβανόταν στο τοπ 10 των αγαπημένων μου ταινιών αν και αυτές οι λίστες είναι δύσκολο να φτιαχτούν και να μείνουν 'σταθερές'. Όμως αν έκανα μια λίστα με τις αγαπημένες μου σκηνές όλων των εποχών αυτή εδώ θα φιγουράριζε πολύ πολύ ψηλά. Με ακολουθεί από παιδάκι. Και πάντα την αναφέρω στις αγαπημένες μου σκηνές.

 

Η σκηνή βγάζει μια αίσθηση απόλυτης ξενοιασιάς κι ένα παρεήστικο που το αγάπησα. Ήθελα κι εγώ μια παρέα σαν αυτή.Η αίσθηση αυτής της ξενοιασιάς είναι ακόμα πιο έντονη, σε σχέση με όσα ακολουθούν στην ταινία, που κάνει την απόλυτη εναλλαγή αφού στη δεύτερη πράξη η ίδια αυτή παρέα βρίσκεται στη φρίκη του πολέμου του Βιετνάμ.

 

Από όλο το έπος κι από όλη την κόλαση του πολέμου που ακολουθεί -με σκηνές που επικρίθηκαν από κάποιους για την πολιτική τους ορθότητα- εγώ κράτησα αυτή την μικρή σκηνή με την παρέα να παίζει μπιλιάρδο, να κάνει πλάκα και να τραγουδάει το Can't take my eyes off of you.

 

Ένα τραγούδι που αγαπώ και που επίσης μου το έμαθε η ταινία και αυτή η σκηνή. Ο Γιάννης Πετρίδης τότε θυμάμαι το έπαιξε στην εκπομπή του κι εγώ άρχισα να το ψάχνω, στην αυθεντική και σε όλες τις πολλές διασκευές του. (Κάπου εκεί ήταν η αρχή του γενικότερου ψαξίματος τραγουδιών)
Γι' αυτή την ταινία λοιπόν και πάνω από όλα για αυτή τη σκηνή thanks Michael.

 

 

Ανδρέας Τσ.